< Inmiddels zit ik al meer dan drie jaar in de overgang.
Dit door de verwijdering van mijn eierstokken.
Ik slik daarbij geen Arimidex of welke aromataseremmer ook meer.
Na negen maanden aromataseremmer en bijbehorende gewrichtspijnen en vooral depressie besloot ik in overleg met mijn oncoloog die pillen in de bosjes te gooien.
Wat een opluchting!!
Dit was mijn eerste besluit voor mijzelf, voor mijn kwaliteit van leven, waarmee ik inging tegen het behandelingsprotocol. Een domme?, moedige ?, maar vooral noodzakelijke stap voor mij.
Ik ben erg gevoelig voor depressie, dat is een familiekwaal, ik heb er al mijn hele leven last van.
Ik slik dan ook al negen jaar een antidepressivum .
Door de aromataseremmer werd dat zodanig tegengegaan dat dát voor mij geen manier van leven was. Huilen als de zon schijnt. Huilen in bijzijn van mijn dochter. Nee!

Artsen (vaak mannen) realiseren zich waarschijnlijk niet goed genoeg wat een hormoonkuur met vrouwen doen kan.
“Gelukkig, mevrouw, uw tumor is hormoongevoelig! Dat betekent dat we een extra wapen in de strijd hebben om u te genezen!”. Ze realiseren zich daarbij niet bij dat het een veel langduriger en ingrijpender manier is dan de acute behandelingen, hoe radicaal en heftig die ook zijn. Zelfs een jaar lang infuus van herceptin is tijdelijk vergeleken bij de hormoonkuur, die minstens vijf jaar, zo niet voor altijd voortduurt.
Het berooft vrouwen grotendeels van hun kinderkans (NIET van hun wens!), en dat speelt bij jonge vrouwen die borstkanker krijgen vaak een heftige rol.
Goddank maak ik nu via de Amazones mee dat vrouwen ná de hormoonkuur alsnog zijn zwanger geraakt en prachtkinderen op de wereld hebben gezet! 
Maar ook als er geen kinderwens meer is heeft de hormoonkuur flinke consequenties.
Als je jong(er) in de overgang komt dan heb je, bij leven en welzijn, een veel langere periode dat je blootstaat aan de gevolgen daarvan. Botontkalking is er één van.
Ik liet bij het begin van mijn hormoonkuur een nulmeting doen van mijn botdichtheid door middel van een DEXA-scan. Een jaar later liet ik opnieuw meten en mijn botdichtheid was met 11% afgenomen! In één jaar! Daar schrok ik behoorlijk van.
Inmiddels slik ik daar nu een medicijn tegen: Fosamax , dat moet ik één keer in de week innemen, ik moet dan nuchter zijn en ik mag een half uur lang niet liggen, heftig middeltje dus.
Ik heb ook een tijd Calcichew geslikt, een kalk-aanvuller. Op de bijsluiter staat dat het een tegen osteoporose is bij bejaarden, hmmm.
In de overgang komen, en dan bedoel ik radicaal in de overgang komen, letterlijk van de één op de andere dag, is voor je lichaam nogal shocking.
Dat was te merken.
Nu had ik tijdens de chemo’s al een voorproefje gehad van de overgang, opvliegers voornamelijk, nou, die kwamen vrolijk aanhollen. Soms wel 20 per dag.
Nou schijnt het zo te zijn dat sommige SSRI’s (het anti-depressivum dat ik slikte) de opvliegers minder intens en in aantal maken, dat scheelt dan weer. Maar ik weet dat er vrouwen zijn die door de hormoontherapie zwelgen in de opvliegers, zodanig dat ze daardoor nauwelijks goed kunnen functioneren. De alles proberen om daar maar minder last van te hebben.
En wat dacht je wat het doet met je zelfbeeld? Los van het feit dat je onvruchtbaar bent geworden (en je zou nog maar een kinderwens hebben !) krijg je er 30 hitte-aanvallen per dag bij, met als kers op de taart slapeloze nachten!
Je wordt dus nat van het zweet, maar ook droger op plekken waar je dat nou juist niet wilt, als je begrijpt wat ik bedoel. Mijn ouwe trouwe vagina is niet meer wat ze was, helaas.

Minder zin in sex, ja dat zit ook in de prijzenkast!
Nou heb ik het goed getroffen met mijn man, dus dat is gelukkig voor mij mijn minste zorg..
Gewicht! Hoera, ik krijg een oude-vrouwen figuur! Nou was ik altijd slank, dus ik moest, na de nodige ontkenning, een nieuwe garderobe aanschaffen. Inmiddels heb ik gewoon mijn ideaalgewicht opgehoogd, goed voor mijn zelfbeeld..

Mentaal… tja, dat vond ik het moeilijkste.
Al mijn leeftijdgenootjes in mijn omgeving werden nog gewoon ongesteld, kregen kinderen, waren, hoe zal ik het zeggen…. Jong. Weliswaar flinke dertigers, maar oudere jongeren. Mijn belevingswereld begon steeds verder weg te staan van deze groep.
Het gaat om je vrouw voelen binnen je eigen referentiekader. Aan de buitenkant is er niet veel te zien, maar vanbinnen…
Nooit meer witte vloed, tampons, herkenning naar elkaar als je ongesteld bent, het besef dat ook al ben je ouder, nog steeds bij de groep “vruchtbare vrouwen” hoort…F*ck!
Ik was op zoek naar herkenning en spiegeling, niet alleen maar bij mijn lotgenoten.
Echter, vrouwen in mijn buurt die in de overgang zijn waren minstens vijftien tot twintig jaar ouder! Ik voelde me daar al helemaal niet thuis! Bovendien, als je vertelde dat je óók, net als zij, een opvlieger had, lees: in de overgang was, dan keken ze je bevreemd aan en vroegen dan altijd waarom…
Dat wil je niet, geloof me.
Mijn toekomstbeeld. Ja, die hoe ironisch dat ook mag klinken in mijn context, sneuvelde.
Ik zou de kanker onder andere door de hormoontherapie wel eens kunnen overleven, maar als vroegtijdig uitgezakte, verdroogde, aan ouderdomskwaaltjes lijdende vrouw. Ik was kwaad en vond mezelf heel zielig. Gelukkig was dit een eindige periode, bleek later.

Maar niet zonder slag of stoot.
Het leek wel alsof mijn antidepressivum zo heel geleidelijk aan niet meer zo goed werkte.
Ik kreeg last van mijn oude klachten als depressie, achterdocht, agressie, gepieker, slechte concentratie, vermoeidheid, woede. Heel lang heb ik gedacht dat dit de verwerking was van de diagnose en de behandeling en ik geloof ook zeker dat dit waar is. Maar.
Het bleef en werd niet minder, het werd zichtbaar voor anderen en mijn directe omgeving begon er ook last van te krijgen. Depressie (in mijn geval althans) is een akelige aandoening, het vergiftigt je welzijn, je gedachten en je handelen. Niet alleen lijd je er zelf onder, ook je omgeving moet omgaan met jou, en dat is niet altijd even makkelijk of prettig, kan ik je verzekeren. Ik hoef je niet te vertellen dat deze invloed wederkerig is, en voor je het weet heb je een schoolvoorbeeld van een negatieve spiraal.Dat is het, vóór je het weet.

Opeens zei iemand: Jij slikt toch SSRI’s? De werkzaamheid daarvan wordt beïnvloed door je oestrogeengehalte. O? Welke oestrogenen? Ik heb nauwelijks oestrogenen.
En ineens viel het kwartje.
Ik heb me toen vastgebeten in onderzoek, ik moest dat doen van mijzelf.
Voor het eerst verdiepte ik me in het fenomeen “overgang”. Ik las het boek “Overgang voor dummy’s” wat ik trouwens een heel goed boek vind. En ja, de overgang (lees: gebrek aan oestrogenen) kan depressieve klachten veroorzaken.
Ik las trouwens alleen maar hoe belangrijk de oestrogenen zijn in je lichaam; zij zijn verantwoordelijk voor zo ongeveer 200 processen in je lichaam, waarbij natuurlijk voornamelijk diegene die je jong, vitaal en vrolijk houden… Ik vormde een plan in mijn hoofd.
Ik dacht: Een béétje hormoonsuppletietherapie (HST), is dat niks voor mij?
Ik ben nu al drie jaar schoon, dat zou toch al wel veilig zijn?
Alle waarschuwingen voor hormoonaanvulling na de overgang ten spijt zette in mijn zinnen daarop.
Ik zou weer kunnen worden die ik was vóór de diagnose, dacht ik. Ik had me de afgelopen jaren na alle behandelingen behoorlijk eenzaam gevoeld, ik kon mijzelf geen plek geven. Zou ik terug kunnen naar die oude vertrouwde plek? Weer net zo worden als mijn leeftijdgenoten? Weer een meisje worden? Inmiddels had ik een reconstructie laten doen (die overigens maar half gelukt was; ik moest een jaar erna een grotere prothese erin laten zetten, toen was mijn decolleté eindelijk gereed. In de tussentijd liep ik met een driekwartje rond) en dacht dat ik door HST van mijn depressie en mijn “ouderdom” zou afraken. Terug naar “like it was before”, hoera!

Nou ben ik niet achterlijk, ik besloot me eerst heel goed te laten informeren en ik wilde een gesprek met mijn oncoloog, een gynaecoloog en een psychiater.
Alle drie stelde ik ze dezelfde vragen.
Kan HST kwaad voor mijn hormoongevoelige borstkanker(BK)?
Is HST een probaat en natuurlijk middel tegen mijn depressies en weegt dat voordeel op tegen het risico van recidief?
Als HST wel een (onaanvaardbaar) risico is, wat is het alternatief? Wisselen van antidepressiva en zo ja, welke?
De psychiater zei: Ik heb me niet verdiept in het risico van HST bij BK. Als het risico te groot is raad ik je wisseling van medicatie aan. De kans bestaat dat we een periode van “trial and error” ingaan.
Dat betekent uitproberen tot je een middel hebt dat werkt.
Zoiets kost sloten vol energie. Leek me niet aantrekkelijk.
De gynaecoloog zei: Tja, HST is het overwegen waard. Een kleine dosis wellicht. Misschien is Tibolon (Livial) wat voor jou, een soort nep-hormoon. Hoe het zit met het risico? Ik weet het eigenlijk niet. Ik vroeg: wil je alsjeblieft gaan overleggen met de oncoloog en er dan opnieuw je licht er over laten schijnen? En mij dan bellen met advies?
De oncoloog zei: Nee, niet handig! Waarom je goede resultaat van de behandeling in gevaar brengen? Hij was echt ontstemd.
Uiteindelijk heb ik via de mail nog een brief gestuurd naar een arts/oncoloog waarvan ik wist dat hij het goed vond dat vrouwen ná hormoongevoelige BK zwanger werden, om te vragen wat hij ervan vond. Mijn laatste hoop.
Intussen belde de gynaecoloog en zei dat hij HST afraadde, na overleg met oncologie.
Toen belde de gemailde arts. En deze raadde het ook af….. ik vroeg: Waarom? U laat vrouwen die zwanger willen worden na… dat gewoon doen. Hij zei: De hoeveelheid oestrogenen die dan vrijkomt is zó groot dat het toxisch werkt op de eventueel achtergebleven kankercellen. In jouw geval gaat dat niet op. En , hormoonóngevoelige borstkanker, daarvan kan je zeggen dat je er na vijf jaar schoon te zijn er in principe van af bent maar bij hormoongevoelige borstkanker kan je dat nooit zeggen, dat kan áltijd terugkomen. Trouwens, er is een studie gedaan op het gebruik van Tibolon, zelfs dat blijkt risicoverhogend te zijn. Niet doen dus.

Bám. Dat was het dan. Er is niets meer aan te doen. Ik viel in een diep gat.

Wat dan? Ja, dat wordt dan naar de sportschool. En toch een verandering van antidepressiva.
En anders tegen jezelf gaan aankijken. Accepteren dat dit het is.
Want, één ding stond als een paal boven water, ik laat die kutkanker mooi dáár waar die is.
Die steek ik écht geen handje toe.
Achteraf bezien was dit een laatste vlucht voor wat nu eenmaal is.
En ineens wist ik weer waar het eigenlijk over ging.
Inmiddels ga ik met wisselende trouw naar de sportschool, heb ik een ander antidepressivum waar ik baat bij heb en vind ik mezelf niet zo wanstaltig meer. Mijn haar heeft de lengte die ik graag wil en ik ben zowaar een paar kilo afgevallen!
Als beloning heb ik mijzelf een maatpak aangeschaft.
Daarin zie ik er strak, blits en jeugdig uit.:-)

Het gaat best goed met mij.



[ terug... ]