Het begon allemaal zo onschuldig. Ik had op vrijdag de 13e april mijn eerste controle mammografie én MRI sinds een jaar. Ik heb braaf zelf altijd mijn borst en amputatiegebied gecontroleerd en mijn artsen in de loop van het afgelopen jaar ook. Ik keek er eigenlijk heel ontspannen naar de controle uit. Ik ben alleen naar het ziekenhuis gegaan, alles ging zoals het hoorde te gaan, het lukte me weer om heel stil te blijven liggen in het MRI-apparaat ondanks het lawaai dat zo'n ding maakt. (zelfs met oordopjes in!)
Het rare was dat ik niet eens een afspraak had om de uitslag te bespreken, vond ik niet erg, ik zou zelf wel bellen.
Dat deed ik , de woensdag erna. Ik zat op mijn werk.De afgelopen dagen was ik niet echt zenuwachtig, hoewel ik maar al te graag die uitslag wilde, ter bevestiging dat alles goed was en ik weer door kon gaan met verder leven.
Prima. Ik belde de mammacareverpleegkundige op en vroeg haar de uitslag. Die moest ze nog even halen bij de afdeling radiologeie, dus ik kon over een uur terugbellen.
Dat deed ik en ze had het verslag van de MRI voor zich.
" goed. Rechts ziet het er keurig uit. Geen aankleuringen. En links.... hee... daar zit wellicht een aangekleurd kliertje. Heel klein, maar met een vraagteken."
O?? Wat bedoel je?
"Nouja, er is links aan de geamputeerde kant een aankleuring te zien wat waarschijnlijk een kliertje is. Hoeft niks te zijn , hoor!"
Dat snap ik, maar het kan dus ook wél wat zijn.
"Ja, dat kan."
Kan de chirurg ernaar kijken? Ik word hier erg zenuwachtig van, namelijk
"Ik ga mijn best doen voor je. Maak je alsjeblieft niet al te druk."

Dat deed ik natuurlijk wel. Het drong langzaam tot me door dat er dus iets zat. Een collega vroeg wat er was en ik vertelde het haar. En ik vertelde het daarmee ook aan mezelf. Mijn dag was over, ik kon nergens anders meer aan denken.

Ik ben naar huis gegaan en van daar direct naar het ziekenhuis. Ik moest meer weten. Gelukkig waren de mammacareverpleegkundigen heel begripvol. Na een tijd wachten kwam de overvolle, drukke en altijd energieke chirurg (die de klieren destijds heeft laten zitten)langs om het rapport te bekijken. Bleek dat het zo slordig was gedaan dat hij er geen enkele conclusie uit kon trekken. Nouja!
Ik vertelde hem dat ik bang was voor de aankleuring omdat mijn klieren ten tijde van de diagnose wél besmet waren geweest, en dat hij bij de ablatie had besloten om ze te laten zitten, omdat mijn neo-adjuvante chemo mijn klieren geheel had 'schoongebrand' maar dat ik nu bang was dat dat niet de goeie beslissing was geweest , ook omdat de snijranden...afijn, de onzekerheid sloeg met golven toe.
Ik ging naar huis met de belofte van de mammapleeg dat ze me morgen zou bellen voor een juist rapport, de juiste uitslag.

Boem. Daar zat ik dan. Ik kwam bij mijn vriendje thuis en er viel een ongemakkelijke stilte.
Als er nog kanker zat, hadden dan al die behandelingen niet goed genoeg gewerkt? Kon ik dan ooit nog wel beter worden? Wat zouden ze dan nog kunnen doen? Pappen en nathouden, maar genezen, nee. Nooit meer. Voor de tijd die me dan nog zou resten. En met welke kwaliteit? Ratelderatelderatel...
De piekermachine was weer in volle gang.
Ik heb die avond troost gezocht bij mijn vriendje en een stel hele lieve buren en ik kukelde dronken mijn bed in.

De volgende morgen begon het Grote Wachten.
Zelf bellen, naar de mammapleeg ( nee, nog geen nieuws. Ik bel jou wel vanmiddag.)Mijn leidinggevende op mijn werk, familie. Zenuwen. Huisarts om valium gevraagd, net als bij de begindiagnose.

Ik ben gaan rusten, gelukkig heeft vriendje de telefoon waargenomen. Toen ik wakker werd vertelde hij mij dat er inderdaad links een aankleuring bleek te zitten, dat ik de volgende dag een punctie had en dinsdag na het weekend de uitslag daarvan bij de chirurg.

Goed. Er gebeurde weer wat, goddank. Dezelfde avond lekker uit eten, ons geijkte remedie tegen kloterige tijden.

De volgende dag: de punctie. Weetr door dezelfde man met zijn slagershanden, die overigens prima werk levert!!
Ik wilde per sé de aankleuring op de mri zien en wat ik zag beviel mij!!
De aankleuring zag er anders uit dan de andere aankleuringen van de MRI's destijds waarop mijn kanker was te zien. dat was altijd diffus geweest, met rafelige randen. Déze aankleuring zag er 'keurig' uit : mooi rond en een gladde rand. Het was met de echo ook heel goed te vinden.
De punctie ging dus heel goed, ik merkte dat mijn intuïtie me vertelde dat het in orde was. Dat steunde me enorm.
Die dag (vrijdag) ging best goed...

Maar nog steeds was ik blij met die valium achter de hand.
Zaterdag had ik nog steeds buien waarbij ik erg gespannen en boos en verdrietig was, en vooral bang !




Dochterlief was bij een vriendinnetje logeren. Toen ik haar ophaalde nam ik op mijn beurt het vriendinnetje weer mee naar mijn huis voor nog een nachtje bij elkaar, voor mij een hele goede afleiding!!

En toen maandag, de laatste dag wachten.
Weer met vriendje samen, we gaan trouwen in juli, en we gaan de kelder binnenkort vol laten storten zodat de verbouwing weer verder kan. dat zou eigenlijk deze dag zijn gebeurd.
Maar natuurlijk kwam mijn k*tkanker daar weer tussen.

En toen dinsdag 24 april 2007, kwart over negen 's ochtends, anderhalf jaar na mijn diagnose.

In de wachtkamer kwam de mammapleeg al naar me toe.
Ze zei zachtjes: Het is goed. De aankleuring is normaal.
Ik legde mijn hoofd in de nek van mijn vriend en begon zachtjes te huilen. Het is goed. Het is goed. Het is goed.


Na een kwartier naar de chirurg. Hij zei: Tja, dat is de pest met een MRI, erg gevoelig en je weet dan nog niet of het kwaadaardig is. Er kan zóveel aankleuren.
Dat wist ik wel, maar nu weet ik zéker dat het goed zit.
We hadden het over een reconstructie op termijn. Ik wilde dat met weefsel uit mijn buik, maar hij raadde me dat af. Hij zei:" Als er op je borstspier een recidief zou komen kom je daar met een stuk buik erbovenop daar veel te laat achter. Je kunt het dan namelijk niet meer voelen. Bovendien kun je na zo'n soort reconstructie veel aankleuringen op een MRI verwachten die je een hoop zenuwen gaan kosten."

Ik dacht, daar zit ik helemaal niet op te wachten!
Ik denk dat ik dan toch maar voor een inwendige prothese ga.
Hij zei: "Je kunt volgende zomer een nieuwe borst hebben. Ik spreek je erover in september."
Goed. goed. Goed!


Uit het ziekenhuis: Bellen. Huilen toen ik het goeie nieuws mocht vertellen aan mijn vader en mijn stiefmoeder.
Ik zoog mijn longen vol met lucht, ik zweefde. Ik was de incarnatie van de opluchting zelf.

Mijn ex zei: "Ik trakteer ons op een etentje! Vanavond ontmoet ik jou, onze dochter en je vriend en we gaan het vieren!"
Het werd een prachtige avond...

En nu, nu ben ik stuk je bij beetje de knoop uit mijn maag aan het halen. Nog een heel priegelwerk.
Maar dat gaat goedkomen.

Ik mag weer door!







[ terug... ]