De herceptin is een onderdeel van de behandeling die ik in het afgelopen jaar heb gehad; zowel neo-ajuvant (vóór de operatie)als adjuvant (ná de operatie).
Ik heb er al eerder over geschreven en ik zal er een apart hoofdstuk aan wijden, want dat verdient dit medicijn. Zonder zouden mijn kans op overleving zijn gehalveerd;
ik ben er dus vreselijk dankbaar voor dat ik dit medicijn mocht krijgen..
Tegelijkertijd was het niet altijd een onverdeeld genoegen.
Ik heb vorige week mijn laatste infuus ervan gehad en het is waarschijnlijk nog te vroeg om te zeggen hoe het is geweest voor mij, eerst zal het restant van het medicijn nog uit mijn lichaam moeten verdwijnen voordat duidelijk wordt hoe ik de (eventuele) bijwerkingen heb beleefd.
Het is vergeleken met de chemo in ieder geval een héél stuk lichter, desondanks is het niet te veronachtzamen.

Wel kom ik er steeds meer achter hoe belangrijk deze medicijn is geweest in de bestrijding én wegblijven van mijn ziekte.
Ik ken een lotgenoot die - waarschijnlijk doordat zij destijds géén Herceptin kreeg - uiteindelijk is ingehaald door haar kanker en nu alweer een tijd geleden is overleden. Ze was 36 en liet een dochter van 6 jaar na...

Ik heb verder in de periode na de herceptin geen last meer ondervonden van dit medicijn; ook mijn ejectiefractie bleef goed.
het was heerlijk om verlost te zijn van het driewekelijks infuus, maar ik ben heel dankbaar dat ik Herceptin heb gekregen. Gevoelsmatig voor mij een levensreddend middel.
[ terug... ]