En dan is het zover.
Woensdag 26 april, de gang naar de artsen en de uitslag van de punctie.

Ik ben de afgelopen dagen eigenlijk helemaal niet meer zo hyper geweest. Vlak ná het gesprek van de MRI uitslag, toen ik dit geweldige dilemma op mijn bordje kreeg, voelde ik me heel zwevend. Letterlijk. Ik kreeg een geweldige worst voorgehouden en ik was klaar om toe te happen. Mijn borst gaat er mooi NIET af, dacht ik.. natuurlijk vond ik het eng, maar ik was erg overdonderd door die geweldige mogelijkheid.. ik dacht, zou het door die speciale chemo-kuur komen? Ben ik nu één van de eerste lichting vrouwen bij wie de chemo zo goed aanslaat dat ze het zonder operatie kan stellen? Wat me erg dwars zat was de onzekerheid over het restweefsel van de tumor. Niemand wist of dat goed,- dan wel kwaadaarig zou zijn.
Méér kans op recidief in geval van kwaadaardigheid… ben ik een vuile egoist als ik de gok neem en kies voor borstbehoud? Een gemakkelijke reconstructie zit er de eerste twee, drie jaar niet in…verdomme, het is wél mijn borst. Eens eraf, altijd eraf.
Maar ik wil ook niet dood. Ik wil die kans daarop niet groter hebben dan onvermijdelijk.
Het is een reële kans, borstbehoud. Toch? Ze stellen me dat toch niet voor niks voor? Dan is het toch wel veilig genoeg?
Ai, ik voel een steek in mijn borst. Precies op dat plekje dat de MRI aanwees.. wat is dat?
Het zit me toch niet lekker. Stomme borst. Wat moet ik nou met jou? Ik vind je helemaal niet meer leuk zo.


De amazones gevraagd mee te denken. Wat ze ook doen. Er komen een paar hele goeie opmerkingen waar ik veel over nadenk. Die mij helpen. Mijn beeld verandert langzaam.

Zondagavond word ik rustiger. Ik heb inmiddels een behoorlijke lijst met vragen opgesteld voor mijn artsen, voor woensdag. Diep in mijn hart rijst het vermoeden dat ik heel goed weet wat ik moet doen. Nu mijn wil nog.

Maandag en dinsdag geniet ik alleen maar van het mooie weer, ik heb het gevoel mijn ‘werk’ erop zit. Ik ben eigenlijk niet meer onzeker. Het hoge woord uitspreken stel ik alleen nog even uit tot ná de gesprekken . Ik kan het nog niet hardop zeggen.
Ik zeg dat mijn artsen wel met ijzersterke argumenten moeten komen om mijn borst te laten behouden.
Waarvan ik natuurlijk hoop dat ze dat zullen doen.
Waarvan ik weet dat ze dat waarschijnlijk niet kunnen.

En dan is het woensdag geworden. Ik print mijn vragenlijstje uit, stop het in mijn BKmap en daar gaan we. Eerst naar mijn radiotherapeut. Ik wil beginnen met vragen maar ze onderbreekt me en zegt dat de uitslag van de punctie nu het meest relevant is. Maar die krijgen we pas bij mijn chirurg, het gesprek gelijk hierna… dan stuurt ze mijn vriend voor een boodschap naar de verpleegkundigen om de uitslag te halen. Dat doet-ie (en leest hem zelf natuurlijk gelijk even door). Met een uitgestreken gezicht komt hij binnen. Mijn radiotherapeut neemt het papiertje aan. Het interesseert me niet dusdanig dat ik de uitslag gelijk wil weten. Ik brand vooral van nieuwsgierigheid hoe mijn artsen die ene optie van borstbehoud willen invullen, als het ervan zou komen, waar ik niet meer van overtuigd ben. Gelijk blijkt van een aantal twijfels die ik heb, dat zij die deelt en het verhaal van de week ervoor nuanceert. Steeds meer richting opereren gaat mijn hart. Na een tijd gepraat te hebben, over haar aanpak in beide gevallen, bekijken we toch maar eens die uitslag. Want die zal veel uitmaken. Is het kwaadaardig, dan is het duidelijk. Is dat niet zo, dan is dat erg vervelend, want het dilemma wordt dan verlengd en moet ik het hoge woord eruit gooien en daar zie ik tegenop.

Maar het lot is mij gunstig gezind: De uitslag van de punctie is dat beide biopten die zijn onderzocht nog steeds kwaadaardige cellen blijken te bevatten. Even voel ik een steek van teleurstelling. Dan ga ik rechtop zitten en kijk mijn arts met grote ogen aan: Maar dan is het dus duidelijk! Dan gaat-ie eraf. Dan moet ze weg.
Wég alle vragen, weg twijfels, het kind is eruit gefloept. Zucht.
Dan helpt mijn radiotherapeut me nog eens, zonder dat ze het zelf zo beseft. Ze verontschuldigt zich zelfs voor de emotionele lading van haar woorden. Ze zegt: Kijk, jouw borst is gewoon ziek. Jij wil leven maar jouw borst kennelijk niet. Weg ermee.
Dankjewel voor deze kernachtige woorden.

Beduusd maar twintig kilo lichter ga ik naar het volgende gesprek. We moeten erg lang wachten. Ik ga aan een zuster vragen of hij niet per ongeluk is gaan lunchen. Blijkt dat hij een slechtnieuws gesprek voert. Verdomme! Wat is kanker toch een ellendige ziekte. Wéér iemands leven totaal overhoop… dan voel ik me weer even klein en kwetsbaar..
Na een tijd komt hij naar buiten. Twee mensen volgen. Ik kijk ze aan en ik weet het, ik zié het gewoon. Angst, pijn, verdriet, helemaal in de war, proberen dit alles te beheersen en rustig het ziekenhuis te kunnen verlaten. Afschuwelijk.
Met de chirurg was het gesprek kort maar krachtig. We schudden elkaar de hand. Ik voel me alsof ik gefeliciteerd word. Oké, ze gaat er dus af. Goed. De klieren bekijk ik ter plaatse. Ik haal alleen weg wat nodig is daar. Over twee tot drie weken na nu ga ik je opereren. Hier is het formulier om een afspraak te maken.
Dus dat doen we. Op naar afdeling planning chirurgie. Dan nog voor een afspraak voor de anasthaesist. Die wordt op vrijdag gezet, net na de afspraak met mijn oncoloog-internist. Die laten we toch maar doorgaan ondanks dat de beslissing is gevallen. Ik heb nog wel wat vragen over het adjuvante (aanvullende) gedeelte van de behandeling, ná de operatie en de radiotherapie. Zoals de herceptin-vervolgingen, de vijf jaar medicijnen tegen de oestrogenen en ten slot de eierstokverwijdering. Vragen zat.

En nu zit ik thuis. Moe. Als na een examen waar ik een week voor geblokt heb. Ik merk dat ik voldaan ben. Ik kan me nu eindelijk overgeven. Het behandelplan is weer duidelijk.
Het gekke is dat ik helemaal niet meer opzie tegen het verlies van mijn borst. Eerst was het een gewoon vervolg van mijn behandelplan. Het onvermijdelijke gevolg van de kanker. Maar nu is het een bewuste keus geworden, geholpen door een goeie foute uitslag. De verkeerde keuze kan ik niet meer maken. En dat is, ondanks alles, een heel, heel prettig gegeven.
Een onverwacht kadootje van het lot. Hmmm.




lees verder bij: de operatie...

[ terug... ]