DE GENEZING/HET GEBED VOOR DE TOEKOMST

Alsjeblieft laat me genezen, ik moet nog langer mee, mijn kind kan niet zonder mij.
Geef me in ieder geval nog vijftien jaar totdat mijn dochter éénentwintig wordt...
Geef me in ieder geval nog jaren zodat mijn vriend en ik nog een toekomst hebben en hij niet alleen achterblijft...
Geef me in ieder geval tijd genoeg zodat mijn ouders mij niet hoeven te zien sterven....
Geef me nog tijd voor mijn zusters want zij verloren al hun moeder en ze zijn nog te jong voor het verlies van een zus....
Geef me tijd voor mijn vrienden, ik wil ze geen verdriet doen;
het is zo dichtbij om een jong iemand te verliezen door de dood...
Geef me vertrouwen terug in mijn gezondheid, ik ben zo bang geworden...
Geef me ruimte terug in mijn hoofd om aan andere dingen te denken dan aan kanker.
Geef me lucht en lichtheid terug.
Geef me mijn plannen terug.
Geef me mijn volledige moederschap terug.
Geef me mijn moederschap terug.
Geef me mijn kind terug
Geef mijn kind haar moeder terug.
Geef mijn kind haar moeder terug.
Geef mijn kind haar moeder terug.


Geef me mezelf terug.

Niet nog eens.

Laat me lang genoeg leven...

babette





Oude stille pijn om mama

Verdriet is helemaal geen voorrecht, geen teken van noblesse, geen aandenken aan God.
Verdriet is beestachtig en woest, banaal en vrijblijvend, zo natuurlijk als de lucht.
Het is onvatbaar, het ontsnapt aan elke greep en aan elke strijd; het leeft in de tijd, het is identiek aan de tijd; als er krampen zijn en kreten, dan is dat alleen maar om degene die lijdt nog kwetsbaarder te laten zijn in de ogenblikken die erop zullen volgen, in de lange ogenblikken dat men de doorstane kwelling herbeleeft en wacht op de volgende.
Deze pijnscheuten zijn niet het eigenlijke verdriet, het zijn de ogenblikken van vitaliteit, uitgevonden door de zenuwen om de tijdsduur van de echte smart te voelen, de knagende, ergerlijke, oneindige tijdsduur van de verdriettijd.
Wie lijdt, bevindt zich altijd in een toestand van afwachten - wachten op de pijnscheut en wachten op de volgende pijnscheut. Er komt een ogenblik dat men de crisis waarop men het uitschreeuwt minder vreest dan het wachten erop. Er komt een ogenblik dat men schreeuwt zonder dat het hoeft, alleen maar om het verstrijken van de tijd te doorbreken, om te voelen dat er iets gebeurt, dat de eeuwige duur van de beestachtige pijn voor een ogenblik wordt onderbroken – ook al is het om nog heviger te worden.
Soms gaan we vermoeden dat de dood – de hel – ook nog bestaat uit het voortstromen van een pijn zonder scheuten, zonder stem, zonder ogenblikken, alles tijd en alles eeuwigheid, onophoudelijk, zoals het stromen van het bloed in een lichaam dat niet meer zal sterven.
De kracht van de onverschilligheid! – die heeft het mogelijk gemaakt dat sterren miljoenen jaren kunnen voortbestaan zonder te veranderen...

Cesare Pavese (30 oktober 1940)






27 februari
Een statement over het zogenaamde "jezelf kunnen genezen door positieve gedachten" naar aanleiding van een nachtmerrie die ik vannacht had:

Notitie:
jezelf bevrijden??
Is het noodzakelijk jezelf van al je ‘beperkingen’ te bevrijden
teneinde een gezonder leven te leiden
en jezelf te helpen de kanker in je lichaam te bestrijden?

Ik heb oude pijn in mij. Dat weet ik.
Dat aanvaard ik.
Ik kan er goed mee leven.
Is het streven naar zelfbevrijding
niet iets wat je met mate zou moeten doen
afhankelijk van je eigen afgewogen oordeel
over welke lasten de pijn met zich mee brengt
en welke lasten het streven naar bevrijding ervan?
Want die zijn er ook.
Bijvoorbeeld egocentrisme, niet fijn voor je dierbaren..

Wat heeft dat met mijn kanker te maken?
Is kanker iets wat ontstaat of gedijt bij mijn (oude) pijn
die zich heeft vastgezet in mijn lichaam?
Is het lichaam en het karakter niet juist iets
wat pijn verdragen kan, zodanig dat je juist (ermee)léven kan?

Mijn pijn kan ik aanvaarden.
Ook al kreeg ik die meestal buiten mijn schuld.
Dat heeft me wat jaartjes gekost.
Ik kan er nu ook mee leven,
ik zoek het niet op en als het toch op mijn pad komt
dan kijk ik er met mildheid naar.
Ik vergeef mijzelf, maar dat is niet hetzelfde als mezelf ervan bevrijden.
Er blijven slechte momenten.
Soms moet een ander mij vergeven omdat ik hem in mijn pijn ook pijn doe.
Soms werk ik alsnog aan mijn pijn als ik dat nodig acht.
Dat zie ik als mijn verantwoordelijkheid voor (de kwaliteit van)
mijn leven.
Ik ben nu verantwoordelijk .

Mijn kanker aanvaard ik niet.
Het is anders van aard, het vreet door alles heen.
Ik zal het met al mijn kracht (en de hulp van mijn oncoloog) bestrijden.
Ik verwelkom het niet en ik kijk er niet met mildheid naar.
Geheel anders dan mijn innerlijke pijn
wil ik dit niet dragen.
Ik beschouw mijn kanker niet als een deel van mijzelf.
Het trekt zich van mij namelijk ook niks aan.
Het is daarom ook geen exponent van mijn innerlijke pijn
omdat die –hoewel ongetwijfeld vastgezet in mijn lichaam-
mij nooit zou vernietigen.
Dat kan alleen maar als ik daarvoor zou kiezen,
wat ik niet doe.
Ik kies niet voor mijn kanker en daarom houdt zij dus
ook op geen enkele manier verband met de verantwoordelijkheid voor mijn eigen pijn.
Ik voel mij overigens wél verantwoordelijk voor de bestrijding ervan.
Maar dat is iets anders.


Een beetje karakter draagt haar pijn en het maakt haar daardoor zelfs mooi.
Terwijl zij op basis van datzelfde karakter de kanker zal achternajagen
totdat het weg is al komt het soms terug.
En als er een moment mocht komen dat de kanker alsnog gaat overwinnen,
dan zorgt datzelfde karakter ervoor
dat de geest ondanks het lichaam zichzelf nooit gewonnen geeft
en dan wordt de ware rijkdom van het karakter werkelijk zichtbaar voor iedereen.

Deze bespiegeling naar aanleiding van een zojuist doorstane nachtmerrie
waarvan ik wakker werd
(ik herkende de droom: oud zeer)
en meteen dacht ik , voed ik mijn kanker hiermee?

Het moet niet gekker worden.
Jezelf bevrijden, graag!
Mijn kanker bestrijden, ook graag!
Het één heeft alleen niets met het ander te maken..
Nogmaals, het dragen in waardigheid van pijn kan zelfs mooi zijn.
Kanker is altijd lelijk.






OVER MOED (Paolo Coelho)

Wat is moed?
We weten dat niet iedere stoutmoedige daad ook een moedige daad is. Er zijn stoutmoedige handelingen die het gevolg zijn van een afkeurenswaardige instelling. Hoe kunnen we iemand die onvoorzichtig is ondescheiden van iemand die moedig is?
Aristoteles geeft een zeer adequate definitie van dat onderscheid: “De dappere is moedig.
De stoutmoedige wil alleen maar moedig lijken.”
En Torello schrijft:”Een onverschrokken, sterk persoon stelt zich vrijelijk en bewust, zelfs als hij daarbij het leven kan laten, bloot aan gevaar, maar doet dat slechts als er hogere waarden in het geding zijn. Hij laat zijn handelen voorafgaan door verstandige overwegingen. Domheid is geen deugd.”

Wij allemaal zijn bang voor pijn, voor falen,
voor kwaadwillige kritiek, voor ziekte, dood,
maar we hebben allemaal wel eens op de bres gestaan voor onze geliefden, of voor onze rechten.
Moed is altijd verbonden aan iets anders, moedig zijn om het moedig zijn bestaat niet.
Moed is niet iets wat je meteen bij de hand hebt, maar het is iets wat verborgen ligt in de diepte van ons hart, een mijn die ontdekt, geëxploreerd en geëxploiteerd moet worden.
Een moedig persoon laat moed prevaleren boven angst.

Een paard leren vliegen.
Een oude koning in India veroordeelde een man tot de dood
door de galg.
Zodra hij het vonnis had gehoord, zei de terdoodveroordeelde: “Uwe majesteit is een wijs man, met een grote belangstelling voor de kunde en kennis van uw onderdanen. U hebt een enorm respect voor goeroes en wijzen, voor slangenbezwerders en fakirs.
Welnu, toen ik klein was, heeft mijn grootvader me geleerd hoe ik een schimmel kan laten vliegen. In uw hele rijk is er niemand die dat kan, misschien dat u daarom mijn leven zou willen sparen.”
De koning beval onmiddellijk een wit paard te brengen.
“Ik heb wel twee jaar nodig om met hem te oefenen,” zei de veroordeelde.
Dan krijgt u twee jaar de tijd,”antwoordde de koning wantrouwend. “Maar als het paard na twee jaar niet kan vliegen, wordt u opgehangen.”
Zielsgelukkig dat hij nog leefde, vertrok de man met het paard.
Toen hij thuis kwam, trof hij zijn familie in tranen aan.
“Ben je gek geworden?” jammerden ze, “sinds wanneer weet iemand van ons hoe hij een paard kan leren vliegen?”
“Maken jullie je nou maar geen zorgen,” antwoordde hij, “ in de eerste plaats heeft nog nooit iemand geprobeerd om een paard te leren vliegen en, je weet maar nooit, misschien vliegt dit beest over twee jaar wel.
Op de tweede plaats is de koning niet meer een van de jongsten, goede kans dat hij geen twee jaar meer leeft.
Op de derde plaats kan ook het paard doodgaan, en dan krijg ik opnieuw twee jaar om een ander paard het vliegen bij te brengen. En dan heb ik het er nog niet over gehad
dat er een revolutie kan plaatsvinden, of een staatsgreep, of dat er misschien wel een algemene amnestie wordt afgekondigd. En al zou er niets veranderen, dan heb ik toch maar liefst twee jaar gewonnen, twee jaar waarin ik alles kan doen waar ik zin in heb.
Dat is niet niks, toch?”


Column van Paulo Coelho uit Happinez











Mijn leven

Mijn stem zal nooit verstommen
Mijn ogen zullen nooit hun glans verliezen
Mijn adem zal nooit stokken
Mijn lach zal niet verstarren
Zolang jij bij mij bent


Mijn armen zullen je dragen
Mijn handen zullen je nimmer loslaten
Zolang ik het leven in mij heb
En mocht het leven mij verlaten
Dan nog zal mijn liefde niet sterven


jij bent mijn lach
Jij bent mijn adem en stem
Door jou kan ik weer zien
Jij geeft mij kracht
Door jou…leef ik weer


Ik hou van je

gemaakt door Stiene







Chemotherapie

Het liefste wat ik heb, ligt aan een vreemd infuus
waaruit wat toekomst in haar sijpelen moet
die zich vermomt met chique namen
als flurobastine en metrotrexaat

Het liefste wat ik heb, heeft zelfs geen naam
zo hulpeloos dat het zichzelf vergeet
en herstelbaar als een mens.
Zij knikt bij elke druppel gif
alsof zij steeds een aalmoes krijgt.

Dokters, pillen, reizen en recepten
zijn in agenda's genoteerd.
Alleen haar dood mag nergens naar binnen
Slechts een ding heeft zij hem te melden:
"'k Heb geen tijd, ik moet beminnen"


Luuk Gruwes
overgenomen van één van de amazones






Ghosts

When the room is quiet
the daylight almost gone
it seems there’s something I should know
Well I ought to leave but
the rain it never stops
and I have no particular place to go

Just when I think I’m winning
when I’ve broken every door
the ghosts of my life
blow wilder then before
Just when I thought I could not be stopped
when my chance came to be king
the ghosts of my life
blew wilder then the wind

Well I’m feeling nervous
and I find myself alone
The simple life’s no longer there
Once I was so sure
Now the doubt inside my mind
comes and goes but leads nowhere

Just when I think I’m winning
when I’ve broken every door
the ghosts of my life
blow wilder then before
Just when I thought I could not be stopped
when my chance came to be king
the ghosts of my life
blew wilder then the wind

Japan, David Silvian





Autobiografie in vijf hoofdstukken

1
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik val erin.
Ik ben verloren... ik ben hopeloos.
Het is niet mijn fout.
Het duurt een eeuwigheid voordat ik eruit ben.

2
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik doe alsof ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.
Maar het is niet mijn fout.
Het duurt nog steeds erg lang voordat ik eruit ben.

3
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er nog steeds in... het is een gewoonte.
Maar mijn ogen zijn open.
Ik weet waar ik ben.
Het is mijn fout.
Ik ga er onmiddellijk uit.

4
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik loop er omheen.

5
Ik loop in een andere straat.

Nyoshul Khempo











[ terug... ]