4 maart
Zo, en nou even iets héél anders!!
Voor ons is het nieuws al een week oud, dus het wordt tijd het op de site te zetten.
Afgelopen zondag ben ik op de knieën gevallen voor mijn vriend en ik vroeg hem met me te trouwen.! En hij zei JA
En nu gaan we dus trouwen, volgend jaar ergens in de lente..
Ik ben zo blij..
Eigenlijk ben ik helemaal niet zo’n trouwen-type, maar het voelde zo goed, en toen vroeg ik hem tóch…
Tja, en nu moeten we ons (heel rustig aan) gaan bezighouden met hoe je dat eigenlijk regelt, trouwen..
We wonen nog niet eens samen! We krijgen het nog druk, volgend jaar…
Ach ja, het is gewoon heele lange voorpret!!
Meer heb ik nu even niet te zeggen..

Een gelukkig meisje.

..en hier is het gelukkige meisje, bijna anderhalf jaar later op 2-7-2007


mama en dochter



ik hou van jou mijn liefste


______________________________________________________________________________________________________________________






10 maart
Vandaag had ik mijn laatste kuur chemo.
Gelukkig, want ik begon er dus stinkend genoeg van te krijgen.
Je zou denken dat ik vandaag dan wel blij zou zijn, maar dat was helemaal niet zo. Het lijkt alsof ik er nu vanaf zou zijn, maar dat voel ik helemaal niet.
Ik was grimmig en verdrietig..
Een week geleden merkte ik dat ik niet meer ongesteld was geworden (op zich heb ik het Mirena-spiraal, waarbij ik nauwelijks bloedverlies heb, dus soms weet ik het niet zeker of ik ongesteld ben, helemaal nu ik me zo raar voel met de chemo).
Maar ik wist het nu zeker, ik begin namelijk opvliegers te krijgen...
Weetje, ik weet dat ik in de overgang moet komen en daarin ook moet blijven, en dat wil ik ook om de terugkeer van de kanker te voorkomen, en ik vind het in principe ook oké; ik wil geen kinderen meer, maar nu ik dit merk, vind ik het toch heel erg.
Mijn vrouwenhart zegt:
Ik ben in de overgang op mijn 37e...
Nooit meer een baby'tje van mij in mijn armen..
Een stuk van mijn ik gaat verloren..
Dat doet pijn !!
Ik moest ervan huilen...wat gaat er toch veel kapot...

Nu zit mijn laatste chemo er weer in en ik voel het weer in mijn hele lijf. Straks beginnen de bijwerkingen weer.. en ik vermoed op z'n zwaarst dit keer.
Mijn nagels zitten er gelukkig nog aan, en ik heb goeie hoop dat dat ook zo zal blijven..
Over een paar weken zal mijn haar weer gaan groeien..
Ik hoop dat ik over een tijdje mijn overtollig vocht zal kwijtraken, zodat ik mijn kleren weer dragen kan..
Ik word vast weer mooi..

Maar er is voor altijd iets in mij veranderd.
Ik ben onvruchtbaar geworden.


13 maart
Zo, ik ben weer alleen. Kind naar school (zélf gedaan, ondanks chemo, dankzij extra dexamethason) en vriendje op de brandweerkazerne.
Ik ben moe. Vannacht redelijk geslapen, ondanks een paar opvliegers. Niet echt comfortabel, dan weer warm, dan weer koel. Ik ga straks nog even liggen, denk ik.

Het doet me deugd te zien dat mijn dochter vrolijk is. We praten wel over mijn borstkanker, maar ik heb de indruk dat ze niet zo bang is. Gisteren was dat toch even anders, ik ben dan niet lekker en mijn vriend neemt dan de honneurs waar terwijl ik in bed lig. Ik merk dan dat ze extra stil is. Vanmorgen had ze gelijk in de gaten dat ik wakker was, en dan komt ze er ook gelijk uit en kleedt zichzelf aan, dat gaat tegenwoordig steeds beter. Zal ook komen omdat ze me wil helpen. Is nix mis mee, zo hadden we wat extra tijd samen, vanochtend. Heerlijk, even lekker knuffelen, geen gehaast. Ik heb zo’n wondertje van een kind…
Maakt me heel gelukkig.
Maakt me ook weer bang.
Ik wil, mag, kán haar niet in de steek laten.!!

Ik merk, nu de laatste chemo erin zit en (dus) de eerste fase van de behandeling zich afrondt, dat veel vragen die ik had aan het begin van dit alles weer terugkomen. Ik wordt er onzeker van; wat gaat er nu gebeuren? Is alles wel veilig? Gaat alles volgens plan? Hoe aggressief zal mijn kanker blijken te zijn? Hoe snel moet ik geopereerd worden voordat de kanker, nu ik geen chemo meer krijg, weer gaat groeien?
Ik word weer gehaast, merk ik.
Ik heb een paar goeie verhalen gehoord, van vrouwen die al twee keer borstkanker hebben overleefd en nu nog steeds leven, maar ik heb ook verhalen gehoord van vrouwen die dachten genezen te zijn en binnen drie maanden alsnog overleden.
Het tijdperk van controle en uitslagen in deze (tussen)fase zit er weer aan te komen. Nieuwe spanning.
Moeilijk om dit van me af te zetten.
Ik ga even rusten en kom straks met een vervolg..


Zo, ben weer op , heb even lekker gerust. Het gaat nu nog wel, voel me een beetje dizzy. Wat ik altijd zo vervelend vind is de bijwerking van de ‘smakeloosheid’. Ik proef dan een week ongeveer heel weinig meer. Zelf azijn proef ik dan niet eens en water smaakt juist brak.
Ik ben goddank niet misselijk, dus ik heb het nog goed vergeleken bij anderen, hoor, maar ik kom er toch ook niet onderuit dat die chemo me de eerste dagen echt in zijn greep heeft.
Ik voel het overal in mijn lijf.
Het heeft iets heel bedreigends..

Wat je al lezen kon is dat het dus nu ook mijn vruchtbaarheid heeft vernietigd.
Wat zeer doet is dat het geen eigen keus is, ik voel mijn lijf van tijd tot tijd zo letterlijk, disfunctioneren, transformeren, soms zelfs een beetje‘afsterven’….
Wat gaat er met mij gebeuren??
Wat blijft er van mij over! Wie ga ik worden?
Het is een verlies, maar vreemd, ik ben ook nieuwsgierig…

Ik heb het gevoel dat ik een deur door ga naar een landschap die onbekend is, nog nooit door mij betreden, donker, maar niet zo heel beangstigend. Eerlijk gezegd. Ik voel vertrouwen van binnenuit dat dit landschap zich laat invullen door mij en mij daarmee in harmonie laat zijn..
Als ik me zo voel dan voel ik me alsof ik nog veel jaren te gaan heb, in behoorlijke mentale rijkdom. Wat een mogelijkheden!!
Ik zal meer afstand krijgen tot mijn overleden moeder, ik ben nu al ouder dan zij, maar ik kom ook nog eens in een andere levensfase. Hoe zal ik over haar gaan voelen en aan haar denken en met haar praten in de toekomst?
Wie ben ik? Wie ga ik worden?
Word ik gelukkiger? Kom ik dichter bij mezelf?
Wat ga ik doen?

Snap je, er is een deel in mij zó bang, maar er is een deel in mij zó nieuwsgierig…
Ik ben niet ontevreden.


wél ontevreden ben ik over mijn uiterlijk;
jahoor, déze foto staat in mijn dossier...





15 maart
Heb vanmorgen op de amazones-site twee verhalen gelezen over partners die pas geleden
hun vrouw aan borstkanker hebben verloren... wat heb ik gehuild.
Wat een verdriet…
Ik hoor mijn papa opnieuw.. die pijn die nooit meer over gaat…
Geen partner, geen kind, geen vrouw verdient dit.
IK WIL DIT NIET! HOOR JE! IK WIL HET NIET MEEMAKEN!!
Zal de angst ooit minder worden??
O hellepie… straks zal ik me wel weer beter voelen, denk ik..
Knokken, Babetje, knokken!!


17 maart
Ik ben zo moe, de bijwerkingen houden maar niet op dit keer..
Ik ga vandaag met mijn dochter naar Groningen, waar ik morgen een wandeling heb met mede-Amazones en waar ik me erg op verheug. Waarom wil mijn lichaam juist nu niet meewerken??
Mijn dochter wil heel graag want we gaan slapen bij mijn zus en daar is haar neefje ook; daar wil ze graag mee spelen, natuurlijk. Dus we gaan ook!! Ik laat me niet platleggen! Moet nu alles rustig aandoen, ik heb er nog een (kleine) was inzitten, die moet opgehangen, dan nog even rusten, dan de trein bepalen, dan rustig inpakken.. mijn vriend heeft beloofd ons naar het station te brengen..mijn zus haalt me in Groningen op.. zo moet het te doen zijn, lijkt me.
En morgen, morgen ga ik gewoon wandelen!!!

Ik heb geen zin meer in deze shitzooi thuis..
maar die inspannig daar zie ik ook wel tegenop.
Niemand kan me hierin helpen, voel me heel alleen,
het zal wel weer ergens goed voor zijn, denk ik..



verstoppertje met pruik en masker



26 maart
Zo, even pauze gehouden.
Het uitje met de Amazones in Groningen was heel leuk en bijzonder voor mij.
Het was de eerste keer dat ik lotsleeftijdgenoten leerde kennen sinds de diagnose.
Ik was nog steeds moe maar dat heb ik die dag gewoon even opzij gezet.
Natuurlijk veel (alleen maar?) gepraat over de ziekte en wat daarmee samenhangt voor mij en de ander,heel intens..
De volgende dag was ik ook wel heel moe.

Maandag 20 mrt. had ik eindelijk een gesprek met de patholoog anatoom, dat was heel prettig!
Bijzonder was dat ik door de microscoop naar mijn eigen weefsel mocht kijken en ik de kankercellen zelf zag zitten. We hebben gepraat over de testen die hij uitvoert op (mogelijk) kankerweefsel en wat Her2neu receptor inhoudt. Het grappige was dat ik daar , door mijn honger naar duidelijkheid over mijn kanker, daar al aardig wat van afwist en hij stelde dat ook vast, deed me toch wel goed.
Belangrijkste is dat ik nu precies weet hoe het stellen van de diagnose gegaan is, want dat was aan het begin van de chemo-kuren onduidelijk geworden (eerst géén Her2neu overexpressie en later toch weer wel, zie hfdst.: de chemo II en III) en ik heb die duidelijkheid nu; kan dat punt eindelijk achter me laten.

Dat is ook nodig want de volgende fase dient zich aan.
Overmorgen zie ik mijn ‘Charlie’s Angels’ weer, de oncoloog-internist, -,chirurg en -,radioloog.
Dan wordt bekeken hoe de chemo het gedaan heeft en (na een evt MRI-scan) wordt er een plan de campagne opgesteld voor verdere behandeling.
Ik merk dat ik er behoorlijk onzeker over ben. Heb ik, bijvoorbeeld, met koninginnedag mijn borst nog of is ze dan al weg?
Een andere onzekerheid, veel dieper, wat is er van de kanker over? Het is wel minder hard in mijn borst, maar is het ook schoner in de rest van mijn klieren? Wat doet de kanker nu hij niet meer wordt gebombardeerd met chemotherapie? Groeit het meteen weer? Ik ben ongerust als ik nu steken voel in mijn borst en in mijn oksel. Dat voel ik namelijk wél.. wat betekent dat? Brrrrr..
Ik had me verheugd op het einde van de chemo, maar nu het zover is ben ik alleen maar onzeker.
Ik ben er (weer) heel erg mee bezig, constant zit de kanker in mijn gedachten (daar ook al?).
Wat natuurlijk wel heerlijk is, is dat ik mijn haar weer kan laten groeien. Mijn vriend heeft het afgelopen dinsdag tegelijk met mij helemaal kaalgeschoren (ik hield het tijdens de chemo altijd bij) en nu doen we een wedstrijdje wie het het snelst weer op lengte heeft. Waarvan het er naar uitziet dat hij nú al gewonnen heeft…maar daar is het laatste woord nog niet over gezegd!



het einde van de chemokuur;
vanuit de diepte weer naar boven...



Ik merk dat ik erg labiel ben in deze fase en in deze tijd.
Veel angst om de toekomst, dat het toch niet zo gunstig zal verlopen als ik hoop..
Ik voel me schuldig naar mijn dochter, ze vindt mijn aanwezigheid zo vanzelfsprekend… en ik zit daar maar met die bom in mijn lijf..

Soms valt heden en verleden in elkaar en zie ik mijzelf weer als verlaten kind en voel opnieuw die intense wanhoop van het plotseling en onvrijwillig en stilzwijgend alleen-zijn. Ja, dat is het, dat gevoel van afwezigheid van een anker, een warm mens, veilig, niet alleen. En niemand zegt iets..of steekt een hand uit, of neemt me in zijn/haar armen
Mijn anker kreeg kanker.
En ik, ben ik een anker?



29 maart: het resultaat
Gisteren had ik de bijeenkomst met mijn artsen om de tumor te bekijken na de zes chemo’s die ik heb gehad. Heel spannend. De afgelopen week hield me dat sterk bezig, zoals je hebt kunnen lezen. Ik was bang dat de chemo minder goed zijn werk zou hebben gedaan dan gehoopt. Natuurlijk heb ik mijn tumor voelen slinken, maar er is altijd een stukje voelbaar gebleven. En zeker nu de chemo voorbij is, elke keer als ik een steek in mijn borst of in mijn oksel voelde, schrok ik omdat ik bang was dat de kanker weer aan het groeien was. Afgelopen week ben ik ook weer met de Iscador begonnen; ik geloof erin dat het een helpende hand biedt de kanker klein te houden, ondanks dat de chemo nu voorbij is..
Toen het uur U naderde werd ik erg zenuwachtig; ik wilde wél gaan.. en ik wilde níét gaan… natuurlijk gingen we.
Daar gekomen en ontvangen werd er gelijk aan mijn borst en klieren gevoeld en ze waren verbaasd over het effect dat de chemo had gehad. De tumor, geclassificeerd T4 (groter dan 5 cm. Doorsnee) en M1 (uitzaaiing in de directe lymfeklieren) was zodanig geslonken dat de chirurg en de radioloog nauwelijks meer wat voelden….De klieren voelden ze al helemaal niet meer..
Ik vroeg of dat wat er nog zat ook dood tumorweefsel kon zijn en ze zeiden dat dat inderdaad mogelijk was.
Ze gingen overleggen, wij bleven wachten…

Toen ze terugkwamen zeiden ze het volgende: “We willen een MRI-scan maken, want we weten niet wat we voelen. Pas de MRI gaat ons en jullie uitsluitel geven over wat te doen met de operatie. Er is nog steeds een mogelijkheid dat dat borstbesparend zou kunnen gebeuren in combinatie met bestraling. Maak maar een afspraak.”.

Ik dacht: O. Oké. Goed. Doen we.
We maakten een afspraak voor over zestien dagen (13 april) voor de MRI en over drie weken voor de uitslag (18 april). Ik hoef, door deze nieuwe ontwikkeling, even niet aan de Herceptin. Dat gaat later weer van start. Het tijdelijk stoppen heeft geen gevolgen voor mijn tumor, zeggen mijn artsen, waarop ik vertrouw. Ik ben, na bloedonderzoek, definitief in de overgang geraakt, dus géén hormonentoevoer meer van die kant voor mijn kanker..
Goh…pfffff.
Pas in de avond begin ik te beseffen wat er is gebeurd en gezegd.
Ik heb in deze fase van de behandeling, gezien mijn diagnose, een bijzonder goede en bemoedigende uitslag!!
Ik hoef eventjes geen infusen meer, geen bloedprikken, geen bijwerkingen..
Ik heb vakantie, ik heb pauze, ik ben even vrij…
Ik heb even rust…
Die neem ik.
Tot later.

lees verder bij: de tussenfase..



[ terug... ]