Ik merk in dat weekend al dat vermoeidheid toeslaat; zondagmiddag had ik m’n vriendin ook langs en na een tijd is bij mij de koek dan op.
Maandag 30 jan begin ik van alles in mijn lijf te voelen, mijn buik zet op, gewrichtspijn, spierpijn, branderige ogen enz.. kortom de gebruikelijke bijwerkingskwaaltjes . Moe, moe..

Wat ook vervelend is is dat ik nu voortdurend bloedkorstjes in mijn neus heb, omdat ik sneller bloedingen heb, dus als ik mijn neus snuit…. En mijn mondhoeken zijn al meer dat drie weken gesprongen en genezen maar niet. Allemaal niet écht erg, maar ook niet prettig!


Dinsdag 31 januari.
Ben zojuist naar de huisarts geweest voor een zalfje voor mijn mondhoeken; mijn geduld is een beetje op. Ik hoop dat het nu snel verdwijnt.
Heb met haar ook weer het verloop van de ziekte tot nu toe besproken, erg prettig.
Voel me in de lappenmand, maar ik weet waardoor het komt, dat scheelt wel.
Mijn dochter is nu uit school gehaald door mijn vriendin en gaat zo naar ballet. Ik zie haar straks weer om 18 uur. Morgen brengt mijn vriend haar naar school en ’s middags zorgt mijn ex voor haar. Prettig dat ik weet dat het leventje van mijn kind gewoon doorgaat. Ik ga zo even op bed liggen, denk ik maar..

Hier een gedichtje dat ik vond op internet, ik vind het heel herkenbaar!


Smakeloos.

Ik heb zin in iets lekkers
In een frikandel speciaal
Maar bij de eerste hap denk ik
Naar wat proeft dat allemaal

Dan maar enkel frietjes eten
Met mayonaisse, lekker zeg
Maar ook dat proeft helemaal anders
Tja, ik heb vandaag weer pech

Alle soorten hartige dingen
Smaken allemaal vies en goor
Kan ik nou niets met smaak eten
Maar opeens heb ik het door

Het is allemaal niet zo moeilijk
Ik heb vandaag een 'zoete' dag
Dus bak ik maar pannenkoeken
Blij dat ik weer met smaak eten mag

Voor de rest moet ik maar wachten
Een 'hartige' dag komt ook wel weer
En na de chemo smaakt weer alles
Ja, dat komt ook nog wel een keer...

©Annemie


4 februari
Gisteren had ik een moeilijke dag. Nog steeds kijk ik voortdurend rond op internet om alles te lezen wat met borstkanker te maken heeft. Lotgenotensites vind ik heel belangrijk. De herkenning heb ik zo nodig om me hierin minder alleen te voelen..
Ook neemt mijn woede over die rotziekte steeds toe. Dat had ik in het begin helemaal niet zo, maar nu komt het toch. Het is ook de chemo, die begint me nu behoorlijk tegen te staan, al die kleine kwaaltjes doen voortdurend een beroep(je) op mijn incasseringsvermogen en ik ben voortdurend geïrriteerd. Mijn poging te stoppen met roken is heel erg bezig te mislukken.

Twee dagen geleden heb ik lekker tot diep in de nacht met mijn IJslndse vriendin en een paar vriendinnen van haar vreselijk veel lol gehad, eerst in de kroeg en later nog bij mij thuis. Het was zo heerlijk om even geen patiënt te zijn en lekker te brallen over van alles en nog wat..af en toe heb ik dat echt nodig.
Gisteren kwam mijn zus uit Amsterdam ineens langs, heerlijk met z'n tweetjes aan de keukentafel gezeten en van alles besproken. Dat gebeurt gelukkig ook allemaal..

En toch... vandaag (5 feb) had ik het er ook weer erg moeilijk mee. Ik denk dat mijn dochter het ook voelt, ze was behoorlijk druk vandaag.... De kanker is een voorlopig blijvertje.... Ik heb me, behalve misschien met mijn kind als baby, nog nooit zo lang achter elkaar en continu met iets beziggehouden in mijn hoofd en in mijn hart als met dit.
Ik zou het van me willen afschudden zoals een natte hond dat kan!! Maar dat kan niet !!!

Ik las een mooie uitspraak: Zelfs de rotste dag heeft maar 24 uur...
Ben ik even blij dat het bijna bedtijd is!!
Aju wereld, tot morgen, met betere tijden...


10 februari
Gisteren was ik jarig en ben lekker wezen eten met mijn ouders, zus , vriendje en dochter en nog mijn ex en vrienden..Daarna nog met z’n allen de kroeg ingedoken…
Het was heel gezellig en het werd heel laat. Toch wel een bijzondere verjaardag.. ik kreeg veel mailtjes van mensen waarvan ik niet eens wist dat zij wisten dat ik jarig was! Ook kaartjes… wat zijn jullie toch allemaal lief voor me…
Ik merk dat heel sterk, een kaartje, een groet of een mail doen me zó goed!
Mijn collega’s van mijn werk laten ook regelmatig van zich horen en overladen mij met complimentjes, dat geeft me heel veel moed!
Dat internet is toch ook een fantastisch medium

Verder merk ik dat ik toch nog steeds heel kwetsbaar ben; mijn stemming kan maar zó omslaan.
Niet fijn. Het zal komen door het grijze weer, maar ook dat het me (te) lang duurt, die chemo.
Gelukkig is mijn linkerborst inmiddels weer flink beurs, wat ik opvat als een teken dat die (lett. en fig.)kankercellen aan het afsterven zijn. Prima!
Toch zit er nog een flinke plek achter de tepel, dus ik maak me wel zorgen.
Ik hoop natuurlijk vréselijk dat de chemo alles zal doodmaken, maar ik moet er rekening mee houden dat de kans groter is dat dat niet helemaal lukt
en dan moet mijn borst er toch écht wel af..
Dat betekent dat ik deze zomer geen decollete’s kan dragen omdat er een lege plek zal zitten….
Weet je dat ik daar erg tegenop zie..ik draag in de zomer eigenlijk áltijd decollete’s, ik ben gek op decollete’s… ik ben ook heel tevreden over en blij met mijn borsten en ze zijn zo van mij..
Ik probeer er maar niet teveel aan te denken, maar ik merk dat het zolangzamerhand in mijn geest binnensluipt..
Mijn woede over mijn kanker neemt daardoor ook wel toe, kijk, dat ik mijn haar verlies is niet écht leuk, maar een borst…
En vooral, het vertrouwen in mijn lichaam.
Dat ik oud zou worden het ik nooit vanzelfsprekend gevonden omdat mijn moeder ook heel jong overleed. Als je dat (als kind) meemaakt dan verlies je de illusie van de vanzelfsprekendheid van een lang leven. Maar nu ben ik ook nog het vertrouwen in mijn gezondheid kwijt..
Leuk verjaardagscadeau…


13 februari
Ik heb inmiddels het boek’Verlaat Verdriet’ van Mieke gekregen. Dankjewel Mieke!
Ik ben opnieuw erg bezig met mijn mama en wat haar dood in deze tijd voor mij betekent, maar dat begreep je al. Ik heb ook heel veel vragen en niet alleen aan de artsen, maar ook aan mijn mama. Ik mis haar zo! Opnieuw. Het stopt nooit; bij elke belangrijke gebeurtenis in mijn leven is ze er niet bij en verlang ik naar haar stem en troost. En haar woorden.

“Mama, was jij ook zo bang?” Ja, ik was ook heel bang..

“Mama, denk jij dat ik weer beter word?” Oh, meid, jahoor, je bent zo sterk..

“Mama, ik moet in de overgang, hoe zal dat zijn?” Ik stierf te jong voor de overgang ; je bent de eerste van ons gezin, lieverd ..... je bent de jongste en wordt de oudste, kleine benjamin..

“Mama, besta je nog als je dood bent?” ..stilte…

Mama, waar ben je, waar ben je toch?

Zonder haar woorden zal ik het moeten doen.
Ik dacht dat ik het gewend was maar het went nooit.
In mijn geest draai ik me om en loop naar de levenden die ik liefheb.
Uiteindelijk ben ik alsnog een rijke vrouw. Met een beetje pijn in haar hart.
(en tiet…)

Mijn hart zal altijd op twee plekken zijn..totdat ze weer samenkomen en heel worden.
En toch…hoop ik dat mijn diepste verlangen nog lang onvervuld mag blijven…



18 februari
Zo, de 5e kuur zit er weer in. Hoop op een betere stemming dan de drie weken hiervoor, want dat vreet nog het meest aan me, die somberheid, die woede , de slapeloosheid wat de zaak er niet beter op maakt. Ik wist wel dat het eens moest gebeuren, de boog kan niet altijd gespannen blijven, maar toch..
Het scheelt dat ik weet dat dit de één na laatste kuur is, hierna nog maar één! Yes!
Ik heb het er ook helemaal mee gehad, met die chemo. Heb ook geen zin meer om te relativeren; het is gewoon klote. Punt.
Afijn, maar mijn lieve linkerborst wordt nog steeds zachter.. ik ben trots op haar!
Wat een lijf eigenlijk, dat die dat allemaal kan verdragen. Dat vind ik wel mooi, ik sta nu veel langer onder de douche dan normaal, alleen maar van mijn lijf te houden. Ik ben kaal en dikker geworden, ik heb nog steeds een ingetrokken tepel, maar ik hou meer dan ooit van mijn lijf..

Ik voelde nooit zoveel tederheid naar mezelf toe en geloofde nooit zo in mijn kracht, maar dat is aan het veranderen en ik vind het prachtig..
Ik ben nu aan de beurt, besef ik me.
Die borstkanker toch!

Tegenwicht in je geest voor deze nare periode is beter dan tegenwicht in je lijf door de chemo.
Wil graag weer afslanken, maar niet in mijn geest (kan lekker toch niet..)


chemo victory

20 februari
Nou ben ik weer heel moe. En ik voel me ook grieperig. Het lijkt nu wel of elke kuur er toch ietsjes heftiger inhakt. Ik ben vandaag alleen geweest, lekker rustig en dan wil ik bijvoorbeeld wat telefoontjes plegen, maar ik ben er dan eigenlijk te moe voor. Mijn vriend kwam aan het eind van de middag en ik had voor hem willen koken, maar dat gaat toch niet. Hij doet dan de boodschappen en het koken. Ik probeer dan in ieder geval goed gezelschap te zijn..
Maar het zal vroeg naar bed worden vanavond, denk ik.
Het bed, de beste uitvinding op dit moment voor mij...


27 februari
Zo, ben er weer. Het ging afgelopen donderdag alweer wat beter, en ik heb er ook meteen gebruik van gemaakt.(als een hond die eindelijk naar buiten mag) Ik heb de afgelopen vier dagen alleen maar gefeest, uit eten of in de kroeg geweest. Zo! Ik ben nu wel kapot, hoor..
Maar en komt een heerlijk vakantieweekje aan van school; mijn dochter ligt als een prinses boven in bed en morgen nemen we een ontbijt met een ei. Ze heeft de afgelopen twee nachtjes bij vriendjes geslapen (want mama moest er zo nodig uit) en morgen komt een vriendje bij ons logeren. Gezellig!
Ondertussen ben ik aan het wachten op de volgende datum, 10 maart, de dag van mijn laatste chemokuur..
Ik heb het zoo gehad met die kl*te chemo! Ik merk dat elke keer die kleine kwaaltjes terugkomen, ik houd de sier niet eens meer op. Als mensen vragen; Hoe gaat het? dan zeg ik, ik baal, ik kan er niet meer om lachen.






Heb inmiddels wat meer contact gelegd met lotgenoten, via de Amazones. Het is me ook een catagorie zeg die lotgenotes. Knap en sterk met véél kennis en vooral humor!
Ik neem er m'n hoed voor af en ik neem meestal vrolijk en soms geraakt en verdrietig deel aan hun forum.
Half maart ga ik er waarschijnlijk een paar van ontmoeten; ik kijk er naar uit. Ik vind het ook wel spannend, ik ben echt nog een groentje. Mijn internetcontacten beperkte zich tot nu toe tot e-mailen met mijn vrienden en bekenden, ongeveer zoals een veredelde telefoon. Er lag in ieder geval vrijwel altijd 'live' contact aan ten grondslag.
Met de forumdames van de Amazones is dat nu dus precies andersom. Een vreemde gewaarwording..
Maar de herkenning is zo belangrijk voor me... ik ben niet meer alleen!

Dank dames (en heren) om wie en wat jullie zijn!
we all live in a pink submarine


nog iets leuks..
foto's van het mafia-feest 25 feb, jongstleden


Ik als burgemeester en mijn IJslandse vriendin als barones
me as mayor and my friend as baroness


Mijn IJslandse viendin en ik in de kroeg..
my friend and me in the pub













lees verder bij:
De chemo VI..
[ terug... ]