Uiteindelijk zijn we de dag vóór de 1e chemo gebeld door onze oncoloog, die ik trouwens heel prettig in de omgang vind. Mijn tumor is een invasief ductaal carcinoom (is een zich uitbreidende kanker in de melkgangen van de borst)en het is hormoongevoelig voor zowel oestron als progesteron, dat betekent dat ik ná de behandelingen (zie hieronder) mijn eierstokken 'kwijt'moet.
Ik kies voor een operatieve verwijdering.
De HER-2-NEU receptoren zijn in een héél lichte overmaat aanwezig, maar veel te weinig om het middel Herceptin op toe te passen.


[HER-2-NEU is een naam voor een bepaalde receptor (=onvanger van groeifactoren vanuit het lichaam)waarvan een normale cel er twee heeft, maar een (kanker)cel met overexpressie er meer dan vijf heeft. (Dat wordt bepaald door de IHC en vervolgens een FISH,- of CISH test, waarover later meer info)De cel groeit dus veel sneller. Herceptin blokkeert die speciale receptoren , zodat de cel verhongert en afsterft.]


Het blijft dus de klassieke FEC. Op zich vindt mijn oncoloog dat jammer, omdat Herceptin in combinatie met de chemo Taxotere de tumor hard kan aanpakken, maar de Herceptin kan schade aan het hart veroorzaken, en die onzekere factor speelt nu voor mij niet.
De chemo-kuur is in 6 delen van om de 3 weken een infuus met gif om de tumor kleiner te maken. Dan opereren ze wat is overgebleven in een borstbesparende operatie of amputatie.
Daarnaast halen ze de lymfeklieren uit mijn linkeroksel weg en als laatste bestralen ze de plek van de tumor en de plek van de klieren.
Voorlopig ben ik dus nog niet klaar.

Ik krijg dus een FEC kuur (5-Fluoracil,Epirubicine,Cyclofosfamide) , een heel krachtige kuur.
Vrijdagochtend 25 november meld ik me met mijn vriend op de oncologische poli.
We zijn de vorige avond heerlijk uit eten geweest, 'omdat het nu nog kan'.


Wat ontnuchterd zit ik daar. Ik ben bang .
Ik ben bang voor het verlies van gezondheid doordat mijn lichaam een slagveld gaat worden van mijn cellen en de chemo en ik daar geen controle over heb.
Ik ben bang voor het verlies van normaal-zijn en voor alles wat op mij af komt maar ik niet ken totdat ik ermee te maken krijg.
Eerst voel ik niks, alleen een koude arm van de vloeistof die in m'n arm druppelt. Ik krijg eerst zofran toegediend, een anti-misselijkheids middel. Ik krijg daar een dikke kop van, althans, zo voelt het. Vervelend.
Dan komt het eerste zakje gif aan de beurt. Hmmm, dit gaat dus mijn leven redden. Nou, kom dan maar op. Tussen elk zakje gif door spoelen ze met 'zout' water, voor mijn aderen en de handen van de zusters, zo giftig is het.
In de drieëneenhalf uur dat ik er moet zijn en mijn vriend er de hele tijd bij is, heb ik alle story's en privé's uitgelezen die er lagen. Nou, de volgende keer neem ik mijn eigen uitgelezen esta's en linda's en psychologie's maar mee, er zijn vast mensen die dat kunnen waarderen.


Eindelijk, om één uur stonden we weer buiten. In de auto gekomen steek ik gelijk een peuk op. Ik had deze dag eigenlijk willen stoppen, maar na deze wissel op mijn gemoed was dát toch net ietsje teveel gevraagd..


Daarstraks, in het ziekenhuis had ik in gedachten een klein 'gesprek' met mijn overleden moeder.
Ik zei haar dat ik dan nu wel zo ziek was als zij 33 jaar geleden, maar dat ik níet van plan was haar lot te delen, dat ik die keus niet zal gaan maken, dat ik een EIGEN weg ga...
Dit maakte me strijdbaar en sterk en tegelijkertijd heel eenzaam en intens verdrietig.
Ik heb het pas later aan mijn vriend verteld.


Toen we thuis waren was het wachten op de bijwerkingen. Daar zaten we dan met z'n tweeën aan tafel, zoals we de afgelopen tijd al zo vaak hadden gezeten..
Na een tijdje werd ik  misselijk en hing ik boven de plee. Die misselijkheid duurde tot vroeg in de avond en zakte geleidelijk weg.
De volgende twee dagen bleef ik me niet lekker voelen en vooral heel moe, al kon ik niet zeggen of het de chemo of de emoties waren; wellicht beide. Eten ging wel, in kleine beetjes. Mijn vriend hield me de hele tijd nauwlettend in de gaten en nam me van alles uit handen. Het was heel lief en gaf een veilig gevoel. Maar het was ook een beetje benauwend, ik voelde me er zo 'patiënterig' door.


De vierde dag, maandag, verbleven mijn vriend en ik ieder in ons eigen huis. Mijn dochter was bij mijn ex dus ik was lekker op mezelf. Bovendien knapte ik lichamelijk wat op en kon erg genieten van de rust en stilte. Ik deed normale dingen zoals afwassen en wat huishoudelijke klusjes en ik vond het heerlijk dat ik weer 'gewoon' werd!


Na weken van onzekerheid verdriet en doodsangst staat heel je leven op zijn kop. En dan is daar zomaar een afwasje, in je eentje, hoef je niet te praten want er ís niemand, alle uitslagen van het ziekenhuis zijn binnen, voorlopig is het behandelplan duidelijk, ben niet meer misselijk en ik kán gewoon nog wat/veel/bijna alles? Zalig. Rust. Duidelijkheid. Het Gewone Leven. Ik ben er nog.


Het eerste wat ik doe is een run naar de biologische winkel.
Ik heb op internet gelezen dat bepaalde voeding en supplementen ondersteunend zijn in deze barre tijden dus ik begin in te slaan. Ik kom thuis met o.a. lijnzaadolie, visoliecapsules, cranberrytabletten, vitamine D druppels en duindoornextract. Jawel!
Met mijn gemoed én mijn portemonnee een stuk lichter begin ik nu ook actief mijn eigen bijdrage aan mijn gezondheid te leveren. Elke ochtend en avond heb ik nu een ‘middeltjes-slik ritueel’ . Het maakt me ook aan het lachen, een zeer gewenste bijwerking, trouwens.


’s Avonds zie ik mijn oude buurvrouw, die ook een kind is van een jonggestorven ouder (vader in haar geval) en huisarts. Zij raadt mij aan om het PA-verslag (path. anatomisch verslag van mijn weefsel)op te vragen. Ik denk dat ik dat maar es doe.
Alle twee moeten we huilen als we onze angst delen als moeder je kinderen in de steek te moeten laten; het raakt ons eigen verdriet als kind ook midden in het gezicht..
Aan het eind van de avond zeg ik tegen haar dat ik eigenlijk wel berust in het feit dat juist ík kanker heb gekregen. Als ze vraagt waarom zeg ik dat het beter is zo, beter ik dan een ander, ik neem het wel op me.
Ik hoor het mijzelf zeggen en ik ben verbijsterd en geschrokken; waar komt deze houding vandaan?? Op het moment dat ik mezelf die vraag stel weet ik ook het antwoord al: Het is het kleine kind in mij dat antwoord geeft, het kindje die als jongste zusje vlak na mama'’s dood zichzelf diezelfde belofte maakte om de pijn in het gezin te proberen weg te nemen..
En ik kijk mijn buurvouw aan over een afstand van meer dan 30 jaar.
Ze snapt het volkomen.


De volgende dag en dagen gaat alles lekker normaal: kind naar school, kind naar ballet, kind en ik eten, kind lekker in bed stoppen, behalve….
Kind uileggen wat kanker is, kind uitleggen wat chemo is, kind uitleggen dat ook al is oma Metje doodgegaan aan kanker dat ik dat écht niet van plan ben en dat dat ook niet gebeurt..
Ogenschijnlijk gaat het, in kleine stukjes, er goed in. Ik hoop maar dat ik het goed doe.
Ze weet dan nog niet dat ik kaal ga worden..
Alles op zijn tijd….





lees verder bij: de chemo II



[ terug... ]