Na een rustige week toog ik in mijn eentje naar het ziekenhuis, het was tegen elven en dat kwam goed uit want ik had toch een avonddienst. Dit kon ik dan gelijk even ‘doen’.
In de wachtkamer moest ik bijna een uur wachten, ik had er de smoor in, want in minder dan een half uur ging mijn trein naar m’n werk.
Gelukkig, ik was aan de beurt.
Weer in een klein kamertje zitten wachten en na vijf minuten kwam mijn arts me halen. Zijn gezicht was een stuk opener en alerter dan de vorige keer. Handen schudden als begroeting en Gaat U zitten, alstublieft, ja het is niet zo mooi , ik ben behoorlijk geschrokken van wat ik zag, ik vind het er verdacht en gemeen uitzien en ik heb héél sterk het vermoeden dat ik naar kanker zit te kijken en niet een ontsteking….
en niet een ontsteking….
en niet een ontsteking…

Wát???? Mijn handen gingen omhoog en ik vroeg, U ziet ze wel vaker huilen hier, he? Want dat ga ik nu ook doen. En ik huilde. Van de harde klap en de schrik. De wereld helde over. Mijn kind! Mijn kind! Mijn kind! Dokter, ik ben moeder dokter, hoe kan dat nou? Kanker zei u? Weet u het zeker? -Nee, dat niet, maar mijn-hoe noem je dat ook weer met je vingertoppen?
- Fingerspitzengefühl, zei ik.. Ja, zei hij. Mijn fingerspitzengefühl zegt dat het níét goed is. Ik bid voor je dat het een ontsteking is. Morgen ga je een punctie doen, hier is de afpraak, die heb ik gelijk laten maken. Goh, toen de verpleegkundige en ik naar afgelopen dinsdag naar de resultaten keken schrokken we ons kapot. – O ?, mag ik de foto’s ook even zien dan?
En hij liet me de resultaten van de MRI scan zien. En ja, bijna driekwart van de doorsnede van mijn linkerborst zat vol met….o mijn god. Mijn kind! ….en we hebben gelijk een afspraak gemaakt voor de dindag erop met ons speciale kankerteam APK, dat zijn drie artsen die…….
Dit is een nachtmerrie. Dit is niet echt. Mijn vriend gaat dit niet geloven, oh, wat zei u? Ik moet het opschrijven, APK, o die staan voor namen van mensen en die ga ik a.s. dinsdag zien voor de uitslag… ….eerst chemokuur en dan opereren en bestralen dat duurt een flinke tijd, ik ga een jaar van je leven nemen……….. Wát, o dokter, die mag u hebben. En mijn beide borsten erbij. Ik ben moeder, ziet u? Ik heb een kind, een meisje, begrijpt u? Dus morgen de punctie, ja, en dan dinsdag de afspraak met APK, oja. Nou goed. Nou, dag dokter


En toen stond ik buiten. Ik ga die trein niet meer halen. Ik moet mijn werk bellen dat ik later kom. Ik moet nu bellen.Waar kan ik hier bellen? Ik dook een hokje in van een arts ofzo die leegstond en belde mijn werk. Toen ik contact kreeg begon ik weer te huilen. Mijn floormanager zei: Ik meld je ziek! Je blijft thuis ! Ik zei: Oja, da’s goed. Hij zei: Is er iemand bij je? Ik zei: Nee. Ik ga nu mijn vriend bellen. En ik hing op.
Door de gang naar beneden, het ziekenhuis uit. Met een zichtbaar behuild gezicht. Kijk, daar loopt een meisje die net te horen heeft gekregen dat het mis is.
Buiten het gebouw bel in mijn vriend. Hoi, lieverd. Het is niet goed. Hè?? Ik kom er aan, fiets maar naar huis, ik kom naar je toe.


We kwamen gelijk aan en ik huilde nog een beetje.Was die dag ervoor gestopt met roken, maar dat heb ik toen ter plekke tot nader order uitgesteld. Daarna besloten we naar mijn ouders te gaan. Die wisten inmiddels tóch van de MRI en dat de uitslag er vandaag zou zijn. Ik had ze dat verteld in de veronderstelling dat er niks ernstigs zou zijn.
Nadat ik ook mijn ouders vreselijk omgerust had moeten maken (én mijn ex) zijn we uit eten gegaan met een vriendin van ons. Het was eigenlijk best gezellig.


Hoe kan een arts mét fingerspitzengefuhl én die eind september ook daadwerkelijk wat voelde, maar niets zag op de mammografie, wetende dat ongeveer 15-20% van de kankers NIET daarop te zien is, en zéker bij jonge vrouwen vanwege hun over het algemeen dichtere bindweefsel, mij in eerste instantie naar huis sturen? Levensgevaarlijk!


De volgende ochtend: de Punctie.
Mijn vriend mocht eerst niet mee de behandelkamer in, maar het kwam er op neer dat hij natuurlijk al die tijd bij mij bleef, mijn held. Hoe doen anderen dat? Ondergaan die dit soort zaken dan alleen?
Eerst met een dun naaldje zonder verdoving in je oksel, voor wat cellen uit je lymfeklier. Dan, gelukkig mét verdoving, een héle dikke holle naald in mijn borst. De naald is zó dik dat ze eerst een snee in de huid maken.
Al met al ging het redelijk vlot. Wat heel verwarrend was dat de assistent die het echoapparaat bediende om de zwelling en de klieren te detecteren zei: Volgens mij zit ik naar een ontsteking te kijken. -O? Weer andere emoties….
Wel heerlijk gegeten en wat ontspannen in de Japanner die avond...


Nu kwam het eerste grote wachten. (er zouden er nog meerdere volgen…)
In het weekend besloot ik om toch ook maar mijn zussen in te lichten. Stel dat het écht kanker was, dan zou de klap wel heel hard voor ze aankomen. En aan geheimzinnigheid moeten wij, gezien ons verleden, maar niet meer doen….
Wéér twee dierbaren erg ongerust gemaakt. Ook mijn vriend moest dat doen bij zijn familie. Bah. Ik herinner het weekend als erg stil en peinzend. Zondagavond was ik alleen. Ik ben toen voor het eerst het internet op gedoken en gezocht naar de symptomen van masthitis, dat is borstontsteking, en , ja , borstkanker.
Dat is de avond dat ik, al lezend, zo zittend in mijn eentje, langzaamaan begon te geloven dat ik kanker kon hebben.


En toen werd het dinsdag 8 november.
Het grauwe gezicht van mijn vriend, de wachtkamer met véél folders die allerlei aspecten van borstkanker belichten en het letterlijke zweven tussen hoop en vrees…
Dan worden we geroepen. Een oncoloog en een chirurg. Gaat u maar zitten. Nee, het is niet goed. Het is kwaadaardig. Het is invasief Er zijn ook uitzaaiingen in uw okselklier gevonden. Ziet er niet zo goed uit. We gaan nu een botscan maken Botscan? Jezus. Dat moest mijn vader ook twee jaar geleden om te kijken of hij terminaal was.O, mijn god…
….en nog een PET scan en een echo en een thoraxfoto….. Mijn god, ik ga misschien wel dood. Ik ga misschien dood. Ik ga dood. Ik val van de aarde af. Mijn nachtmerrie wordt echt. Het gebeurt opnieuw. Ik ga mama achterna, ik doe mijn dochter hetzelfde aan. De geschiedenis herhaalt zich. ……En welke soort u heeft weten we nog niet precies, er valt nu sowieso weinig te zeggen en we moeten de scans afwachten………….Ik luister maar hoor niks, ik pak mijn vriends hand………en mogen we nu dan uw borst even onderzoeken?.
Oh, eh ja natuurlijk. Bed, gordijn dicht, beide artsen hebben gevoeld maar dat kan ik mij echt niet meer herinneren, mijn vriend zei het me.


Buiten de spreekkamer heel beleefd en zogenaamd kalm en vriendelijk handen schudden met de artsen, omdraaien, weglopen, naar buiten. Elkaar vastpakken. Ergens beschut gaan zitten. Elkaar verdwaasd aankijken, sigaret roken, niets te zeggen hebben.
En dan: bellen. Eerst mijn kind, mijn stem is nu nog vast. Ja, meisje, mama’s ontsteking is groter en misschien ook nog ergens anders in mama’s lijf. Nu moet ik deze week heel vaak naar het ziekenhuis om te zoeken of het nog ergens anders zit. Mama is een beetje boos.. (het woord kanker en de rest krijg ik nu m’n strot nog niet uit, bovendien weten we nog veel te weinig zélf)
Ik begin pas te huilen als ik mijn vader aan de andere kant van de telefoon hoor dubbelklappen van verdriet.




lees verder bij: de diagnose II




[ terug... ]