Dit verhaal begint op donderdag 22 september 2005.
Ik was 37 en mijn dochter was zes jaar oud.
Ik had al een paar keer in de afgelopen tijd wat steken in mijn linkerborst gevoeld, in de buurt van mijn tepel. Eind september gebeurde dat een paar dagen achtereen waardoor het me opviel. Ik dacht dat, omdat ik iets was aangekomen, dat ik wellicht een grotere maat BH nodig had, ik vond het wel gek dat het zo stak. Ook voelde het ietsjes hard rond mijn tepel en eigenlijk kwam mijn tepel ook niet helemaal naar buiten. En toen schoot het te binnen op die 22 sept. dat het óók wel eens iets anders zou kunnen zijn.
Ik zat op dat moment op mijn werk.


Ik heb toen besloten er verder NIET over te gaan piekeren (wat ik natuurlijk wél deed) en te wachten tot ik weer thuis was. Dat ging eigenlijk prima. Toen ik 's avonds laat (avonddienst) thuiskwam beloot ik er ook nog maar eens een nachtje over te slapen en de volgende ochtend pas op het web de instructies voor borstonderzoek op te zoeken en toe te passen. Ik sliep niet lekker in.


De volgende ochtend meteen achter de PC gedoken en gevoeld.
En ja, er was reden mijn huisarts te bellen. Dus dat deed ik als eerste. Ik kon gelukkig diezelfde middag nog terecht.


Toen dacht ik, Ja, nu moet ik mijn vriend gaan bellen, de eerste in een reeks mensen die ik ongerust zou moeten maken. Op dat moment ging de telefoon; het was mijn ex. Hij heeft het dus als eerste gehoord.
M'n vriend gebeld en ik vroeg hem of-ie a.u.b. mee wilde. Nu ben ik dat niet zo gewend van mijzelf dat ik per sé iemand mee moet naar de dokter, maar dit voelde toch zo.


Aan het eind van de middag zat ik bij mijn huisarts die miin borsten onderzocht. Ik zag aan de frons van haar wenkbrauwen dat ze ook iets had gevoeld en reden zag me door te verwijzen naar het ziekenhuis. Wat ze ook deed. Een week later, op 29 sept. kon ik terecht.


Een volle wachtkamer, om 9 uur 's ochends. Ik ben gespannen. Even later werden we geroepen en moesten in een klein kamertje wachten. De chirurg komt binnen en stelt zich voor. Ik ontkleed mijn bovenlijf. De chirurg wil voelen. Ik wil zittend de verharding aanwijzen, want dan voel je het beter. Maar nee, kom mevrouw, liggen. Oké, liggend kun je het tenslotte ook voelen..
Hij voelde inderdaad ook wat, een verharding achter de tepel, niet een harde bult maar meer een 'schijf'.
Goed, gaat u maar weer naar die en die wachtkamer, dan krijgt u zo een mammografie en een echo.
Wij weer in de wachtkamer, een andere dit keer.
Ondertussen denk ik, is het aan me te zien dat ik ongerust ben? Denken de mensen, gut, daar loopt weer zo'n jong grietje die een knobbel heeft ontdekt?
Ah, we worden gehaald voor de mammo. Weer uitkleden, in de kamer worden mijn borsten één na één tussen platen geduwd en gefotografeerd. Niet leuk, maar erg pijn deed het in mijn geval gelukkig niet. We konden gelijk wachten op de meneer van de echo. Gaat u daar maar even liggen. Oké.
Na 10 minuten komt de man van de echo. Zo, u heeft wat gevoeld? Gaan we eens even kijken dan. (hij pakt het echo-apparaat en begint te schuiven over mijn linkerborst)... Nou zeg, helemaal niks te zien hoor! -Goh. écht waar? En die bobbel achter mijn tepel dan? Ik vind mijn tepel toch ook wel ingetrokken..
Ach, zei hij, vínd je?


Even later zaten we weer bij de chirurg die ons wist te vertellen dat alles piekfijn in ordewas. 'Héél rustig weefsel' liet de mammo zien en op de echo was ook al niks te zien geweest, dus.... Ik dacht: Nou, goh, fijn, maar eh...
Mijn vriend zei het.
Hij zei: Dokter, maar er zít wél wat. Wat is het dán?
Ik zei: Ja dokter, en ik vind mijn tepel tóch ingetrokken, zo ken ik mijn borst eigenlijk niet..
De Dokter Zei: Tja, ik weet het eigenlijk ook niet.
Mijn vriend zei: Ik wil het wél graag weten.
Ik zei: Ik moet toch weten wat ik dan wél gevoeld heb?
De Dokter zei: Dan doen we een MRI-scan.
Maak maar een afspraak met de zuster.
De zuster zei: Het kan wel een week duren voordat je kan.
Ik zei: E-mail me maar zodra je een tijd hebt.
Dan weet ik het ruim van te voren.

Bevreemd maar vooral opgelucht gingen we naar huis.
Ik was blij dat ik niks hierover aan mijn ouders had verteld, het was gelukkig niets ergs.
Toch wel een gedoe, zo'n MRI voor waarschijnlijk een ontstekinkje of een hormonale oprisping, maarja, kom zeg, we mogen toch wel wéten wat het is? Toch? Gewoon het zekere voor het onzekere nemen, gewoon om alles uit te sluiten.


De volgende dag 's avonds laat, 30 september, kom ik voor het eerst weer in mijn eigen huis, ik had die nacht bij mijn vriend geslapen en van daaruit was ik gelijk gaan werken. Ik had avonddienst.
Ik open mijn mail en ben benieuwd naar een oproep van het ziekenhuis voor de MRI. Warempel! Da's mooi snel! Dan lees ik dat ik diezelfde dag al had gemoeten; ze hadden me de dag van het ondezoek al gemaild!! Dát is onverwacht!
Ik mail gelijk terug en geef uitleg dat ik overvallen ben door deze snelheid, temeer nadat mij was duidelijk gemaakt dat het wel een week zou gaan duren.
Na het weekend krijg ik een reactie:Ze kon me niet bellen want ik had alleen e-mail achtergelaten en zo zag ik maar dat het toch snel kon gaan...In mijn reply geef ik meteen het nummer van mijn mobiele telefoon door.
En vervolgens hoorde ik wekenlang niets meer.


Op zaterdag 22 oktober ben ik zélf maar weer gaan mailen naar het ziekenhuis voor een MRI scan. Het was duidelijk dat ik geen spoedgeval was.
Ik had er niet zoveel aan gedacht, hoewel oktober nou uitgerekend tot borstkankermaand was uitgeroepen en de Pink Ribbon overal te koop lag. Ik kocht hem expres niet; ik wilde niet lezen waaraan ik ‘ontsnapt’ was.
Maar ja, die harde plek achter mijn tepel begon toch flink te steken én te groeien.. op het moment dat ik mailde naar het ziekenhuis was die plek twee keer zo groot. Dus ik wilde snel weten wat het was en dan aan de atibiotica, want mijn vriend en ik dachten dat het, omdat het zo snel groeide, wel een ontsteking móést zijn. Kanker kon toch nooit zó snel groeien??


Maandag 24 oktober werd ik gelijk teruggebeld met een afspraak voor woensdag de 26e. De week erna, op donderdag 3 november, zou de uitslag er zijn en kreeg ik een afspraak met mijn chirurg.
Ik belde gelijk mijn vriend, die kon woensdag mee, alleen de donderdag moest hij werken en ik vond het ook niet per sé nodig dat hij daar bij zou zijn, ik kon hem later toch verslag doen.


Woensdag naar het ziekenhuis in een MRI apparaat. Het duurde ongeveer twintig minuten. Ik moest heel stil op mijn buik liggen met mijn borsten in een soort kuilen. Ik kreeg ook oordoppen in, een infuusje voor de contrastvloeisof en een alarm voor als ik het niet uithield.
Nou, dat deed ik wel,hoor, maar leuk is anders. Ik moest sterk aan mama denken en of zij ook op zo’n soort manier was onderzocht. Zij was immers overleden aan een hersentumor..
In stilte liet ik een traantje vallen (wegpinken was er even niet bij).
Na twintig minuten lawaai was het weer klaar.
Weer een ervaring rijker.



lees verder bij : de diagnose.


[ terug... ]